24 آبان 1401بریدن گیسوان، آیین باستانی ایرانیان برای سوگواری بوده است. در آثار شاعران پارسی گوی، بارها از بریدن گیسوان برای سوگواری یاد میشود. یکی از مشهورترین آنها سوگواری بانو فرنگیس برای همسر خوشنامش یعنی سیاوش است. همچنین حافظ هم بیتی در این باره دارد که میگوید: «گیسوی چنگ بِبُرّید به مرگِ مِیِ ناب»
در آثار شاعران پارسی گوی، بارها از بریدن گیسوان برای سوگواری (1) یاد میشود. یکی از مشهورترین آنها سوگواری بانو فرنگیس برای همسر خوشنامش یعنی سیاوش است.
فردوسی در شاهنامه اینچنین آورده است:
همه بندگان موی کردند باز
فرنگیس مشکین کمند دراز
برید و میان را به گیسو ببست
به فندق گل ارغوان را بخست
همچنین حافظ در یک بیت زیبا درباره «مرگِ مِیِ ناب» میگوید:
گیسوی چنگ بِبُرّید به مرگِ مِیِ ناب
تا حریفان همه خون از مژهها بگشایند
این آیین تا به امروز در میان برخی از اقوام ایرانی جای دارد و به ویژه زنان در سوگواری، بخشی از گیسوان خود را کوتاه میکنند.
پانویس:
۱- با آنکه در برخی از متون مربوط به ایران باستان گریه بر مردگان نهی شده است، اما آثاری از ایران باستان و نواحی گوناگون جهان ایرانی به دست آمده که نشان میدهد سوگواری برای درگذشتگان رواج داشته است. همانطور که در زمان هخامنشیان مراسمهای سوگواری برگزار میشده است و کوروش بزرگ سوگواری بزرگی برای همسرش برگزار کرد. برای دانش بیشتر نگاه کنید به: سوگواری در ایران باستان
دیدگاه خود را با نویسنده در میان بگذارید:
